Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 77
यदा स मार्यमाणोऽपि मृत्युं प्राप्नोति न क्वचित् । हिरण्यकशिपोर्वक्षो दह्यते क्रोधवह्निना । तदा शिक्षयितुं पुत्रं मुखाग्रे संनिवेश्य च
yadā sa māryamāṇo'pi mṛtyuṃ prāpnoti na kvacit | hiraṇyakaśiporvakṣo dahyate krodhavahninā | tadā śikṣayituṃ putraṃ mukhāgre saṃniveśya ca
เมื่อแม้จะถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ไม่ถึงแก่ความตายแต่อย่างใด หน้าอกของหิรัณยกศิปุก็ลุกไหม้ด้วยไฟแห่งความโกรธแค้น จากนั้น ด้วยความประสงค์จะ 'สั่งสอน' บุตรชาย เขาจึงจับบุตรมานั่งต่อหน้าตน
Narrator (Purāṇic storyteller, contextually Sūta-like narration)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Hiraṇyakaśipu’s chest metaphorically aflame with anger; he drags or summons Prahlāda and seats him directly before him, preparing a harsh ‘lesson’. Prahlāda remains composed.
FAQs
When devotion is protected by the divine, violence fails; uncontrolled anger consumes the aggressor from within.
The account is situated in the Vastrāpathakṣetra-māhātmya within Prabhāsa-khaṇḍa.
None; it narrates the turning point toward direct confrontation and instruction.