न हि पश्यति पापात्मा मुक्तः पापेन पश्यति । सेव्यते स गिरिर्नित्यं धातुवादपरैर्नरैः
na hi paśyati pāpātmā muktaḥ pāpena paśyati | sevyate sa girirnityaṃ dhātuvādaparairnaraiḥ
ผู้มีบาปผูกพันย่อมไม่อาจเห็นได้โดยแท้ ผู้พ้นจากบาปเท่านั้นจึงเห็นได้ เพราะเหตุนั้น ภูเขานั้นจึงมีผู้คนผู้ยึดมั่นในธาตุวาทะ—คัมภีร์ว่าด้วยโลหะ—ไปสักการะอยู่เนืองนิตย์
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced)
Tirtha: Kāñcanaśekhara/Vastrāpatha giri (as referenced)
Type: peak
Scene: A radiant mountain partly veiled in mist: ordinary, darkened figures fail to perceive its brilliance, while a purified pilgrim sees it shining; nearby, ascetic-alchemist types examine ores respectfully, not greedily.
Darśana of a holy place is not merely physical—inner purity is the true qualification for perceiving its sanctity.
A sacred mountain within the Vastrāpatha-kṣetra of Prabhāsa is being praised.
No formal rite is prescribed; the verse implies purification from pāpa as the prerequisite for true darśana.