Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 42
आदित्यादिश्च यो दिव्यो यश्च दैत्यांतको विभुः । स कथं देवकीसूनुः प्रभासे सिद्धिमीयिवान्
ādityādiśca yo divyo yaśca daityāṃtako vibhuḥ | sa kathaṃ devakīsūnuḥ prabhāse siddhimīyivān
พระองค์ผู้เป็นทิพย์—ประดุจอาทิตยะผู้เป็นยอด—และเป็นผู้ทรงฤทธิ์ผู้ปราบไทตยะทั้งหลาย; แล้วพระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวกันนั้น เมื่อทรงอุบัติเป็นโอรสของเทวะกี จึงทรงบรรลุสิทธิ์/ความสมบูรณ์ ณ ปรภาสาได้อย่างไร?
A questioner within the Prabhāsakṣetramāhātmya dialogue (listener addressing the narrator/teacher)
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Scene: A questioning sage gestures toward a radiant Kṛṣṇa: sun-like brilliance around His head, yet the Prabhāsa seashore and the shadow of impending departure loom; distant Yādavas appear as a fading procession.
FAQs
The Lord’s earthly ‘ending’ is a divine līlā that sanctifies place and time, not a limitation of His power.
Prabhāsa-kṣetra is explicitly named as the place where Devakī’s son attains siddhi.
None; it is a theological question framing Prabhāsa’s sanctity.