कस्मिंश्चिदथ काले तु ब्रह्मणा लोककारिणा । सृष्टा मनोहरा कन्या रूपेणाप्रतिमा दिवि
kasmiṃścidatha kāle tu brahmaṇā lokakāriṇā | sṛṣṭā manoharā kanyā rūpeṇāpratimā divi
ครั้นกาลหนึ่ง พรหมผู้สร้างโลกทั้งหลาย ได้เนรมิตในสวรรค์ธิดาผู้ชวนใจหลงใหล งามไร้ผู้เสมอ
Śiva (Īśvara)
Listener: Mahādevī (Pārvatī)
Scene: Brahmā, the world-maker, creates in heaven an incomparable maiden of enchanting beauty—an omen of coming transformation in the asura crisis.
Purāṇic sacred history frames divine manifestations as purposeful acts within cosmic governance.
The verse is part of the lead-up to Yogeśvarī’s māhātmya in Prabhāsa Kṣetra.
None; it narrates a creation event by Brahmā.