निवासाय प्रभोऽस्माकं स्थानं किंचित्समादिश । अहं श्रेष्ठो ह्यहं श्रेष्ठ इत्येवं ते परस्परम् । जल्पंतः सर्वतो देव पर्यटंति यथेच्छया
nivāsāya prabho'smākaṃ sthānaṃ kiṃcitsamādiśa | ahaṃ śreṣṭho hyahaṃ śreṣṭha ityevaṃ te parasparam | jalpaṃtaḥ sarvato deva paryaṭaṃti yathecchayā
“ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า โปรดทรงกำหนดที่พำนักสักแห่งแก่พวกข้าพระองค์เถิด” แล้วพวกเขาก็โต้เถียงกันเองว่า “เรานี่แหละประเสริฐ เรานี่แหละประเสริฐ!” และข้าแต่เทพเจ้า พูดกันเช่นนั้นแล้วก็พากันเที่ยวไปทั่วทุกทิศตามใจชอบ
Devāḥ (continuing address to Śiva)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (implicit causal tīrtha)
Type: kshetra
Scene: Devas plead for a dwelling-place, then quarrel—each claiming superiority—spreading out in restless motion across the heavens.
When pride and rivalry arise, only divine guidance restores order; hence the devas appeal to Śiva.
The narrative context remains Prabhāsakṣetra Māhātmya, centered on Śiva’s authority at Prabhāsa.
None; the verse depicts the devas’ plea for a designated abode and their ensuing quarrel.