Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 69
दुर्वासाश्चाप्यहं भद्रे त्वं क्षमा समचारिणी । लोभमोहतपश्चाहं त्वं तृष्णा तामसी स्मृता
durvāsāścāpyahaṃ bhadre tvaṃ kṣamā samacāriṇī | lobhamohatapaścāhaṃ tvaṃ tṛṣṇā tāmasī smṛtā
โอ้ผู้เป็นมงคล เรานี้ก็เป็นทุรวาสา; ส่วนเธอคือขันติ ความอดกลั้น ผู้ดำเนินสอดคล้องกับธรรมเสมอ เราคือลาภะ โมหะ และตบะด้วย; เธอคือตฤษณา อันระลึกว่าเป็นพลังตมสิกะ
Śiva (deduced from śaiva identity-statements within Prabhāsakṣetra-māhātmya context)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A didactic, almost tantric tableau: a divine speaker enumerates identities—Durvāsā, greed, delusion, tapas—while addressing a feminine principle embodying forbearance and tamasic craving; the background suggests the sea-washed Prabhāsa shore and Somnath’s sacred precinct.
FAQs
Even intense traits and inner afflictions are acknowledged as cosmic powers; dharma is to cultivate kṣamā (forbearance) and master tṛṣṇā (craving).
Prabhāsakṣetra, whose Māhātmya frames inner purification as part of sacred travel and devotion.
No direct prescription; the verse implies ethical sādhanā—restraint of craving and practice of forgiveness.