
อัธยายะนี้กล่าวถึงคำบอกเล่าของพระอีศวรเกี่ยวกับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางทิศเหนือ ถัดไปจากที่ซึ่งเรียกว่า “เการวะ-สัญญกะ” ณ ที่นั้น พระแม่ภัทรกาลีบำเพ็ญตบะอย่างเคร่งครัด แล้วทรงสถาปนา (ประดิษฐาน) พระรวิ/พระสุริยะด้วยภักติอันสูงสุด กำหนดกาลพิธีที่เน้นคือวันอาทิตย์ (รวิวาร) ตรงกับตถีสัปตมี และยกย่องการบูชาด้วยดอกไม้สีแดงพร้อมการทา/เจิมสีแดง เช่น จันทน์แดง ผลแห่งการบูชาด้วยศรัทธาถูกกล่าวว่าเทียบเท่าผล “โกฏิยัญญะ” และช่วยปลดเปลื้องโรคที่เกิดจากวาตะและปิตตะ ตลอดจนโรคร้ายแรงอื่น ๆ ท้ายบทมีข้อกำชับเรื่องทาน: ผู้ปรารถนาผลแห่งการจาริกแสวงบุญให้ครบถ้วน พึงถวายทานม้า (อัศวทาน) ณ สถานที่นั้นเอง แสดงการผสานการบูชาสถานที่ กาลตามปฏิทิน และทาน เป็นแนวทางธรรม-พิธีกรรมเดียวกัน
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मादुत्तरभागे तु स्थानात्कौरवसंज्ञकात् । भद्रकाली महादेवि तपः कृत्वा सुदुस्तरम्
อีศวรตรัสว่า “ต่อจากนั้น ทางทิศเหนือจากสถานที่ที่เรียกว่า ‘เการวะ’ โอ้มหาเทวี ภัทรกาลีได้บำเพ็ญตบะอันยากยิ่ง”
Verse 2
रविं संस्थापयामास भक्त्या परमया युता । रविवारेण सप्तम्यां रक्त पुष्पानुलेपनैः
นางประกอบด้วยภักติอันสูงสุด ได้สถาปนา “รวิ” (พระสุริยะ) ขึ้น แล้วในวันอาทิตย์ ตรงกับติติ์สัปตมี นางบูชาด้วยดอกไม้สีแดงและเครื่องเจิมสีแดง
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या कोटियज्ञफलं लभेत् । मुच्यते वातपित्तोत्थै रोगैरन्यैश्च पुष्कलैः
ผู้ใดบูชาพระองค์ด้วยภักติ ย่อมได้ผลบุญเสมอด้วยยัญญะหนึ่งโกฏิ และย่อมพ้นจากโรคที่เกิดจากวาตะและปิตตะ ตลอดจนโรคร้ายแรงอื่น ๆ อีกมากมาย
Verse 4
अश्वस्तत्रैव दातव्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः
ผู้ปรารถนาผลบุญแห่งการจาริกแสวงบุญอย่างครบถ้วน พึงถวายทานม้า ณ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์นั้นเองโดยถูกต้องตามธรรม
Verse 292
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये न्यंकुमतीमाहात्म्ये भद्रकालीबालार्कमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विनवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ดังนี้ จบบทที่ ๒๙๒ อันมีนามว่า “พรรณนามหิมาแห่งภัทรกาลีและพาลารกะ” ในศรีสกันทมหาปุราณะ เอกาศีติสาหัสรีสังหิตา ภายในประภาสขัณฑะ ในประภาสกษेत्रมหาตมยะ ตอน นยังคุมตีมหาตมยะ