
บทนี้เป็นคำสอนทางเทววิทยาอย่างย่อที่พระอีศวรประทานแก่พระมหาเทวี โดยทรงชี้ทางให้ไปยังศาลเจ้าพระวราหสวามีซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของโคษปท สถานที่นั้นได้รับการสรรเสริญว่าเป็น “ปาปะ-ประณาศนะ” คือแดนที่บาปและมลทินย่อมสลายไปได้ ยังระบุเงื่อนไขแห่งกาลเวลาเพื่อให้เกิดผลสูงสุด คือการบูชาในวันเอกาทศีแห่งปักษ์สว่าง (ศุกละปักษะ) ว่ามีอานุภาพยิ่ง ผลที่กล่าวไว้อย่างชัดเจนคือ ผู้มีศรัทธาย่อมพ้นจากบาปทั้งปวง และบรรลุ “วิษณุปทะ” อันเป็นแดนสูงส่งแห่งพระวิษณุ บทนี้จึงเชื่อมโยง สถานที่–เวลา–พิธีบูชา–ผลบุญ ไว้อย่างกระชับในแผนที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งปรภาสะ
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि वराहं तत्र संस्थितम् । गोष्पदाद्दक्षिणे भागे स्थितं पापप्रणाशनम्
อีศวรตรัสว่า: โอ้มหาเทวี! แล้วพึงไปยังพระวราหะที่ประดิษฐานอยู่ ณ ที่นั้น ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของโคษปทะ เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันทำลายบาป
Verse 2
एकादश्यां सिते पक्षे यस्तं पूजयते नरः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्गच्छेद्विष्णुपदं महत्
ในข้างขึ้น วันเอกาทศี ผู้ใดบูชาพระองค์ ผู้นั้นย่อมพ้นจากบาปทั้งปวง และไปถึงวิษณุปท อันเป็นแดนอันยิ่งใหญ่ของพระวิษณุ
Verse 262
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वराहस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ดังนี้ ในศรีสกันทมหาปุราณะ สังหิตาที่มีแปดหมื่นหนึ่งพันโศลก ในภาคที่เจ็ด “ประภาสขันฑะ” ภายใน “ประภาสเกษตรมหาตมยะ” ตอนต้น บทชื่อว่า “พรรณนามหิมาแห่งวราหสวามิน” คือบทที่ ๒๖๒ จึงสิ้นสุดลง