Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 4
कुष्ठेन महता व्याप्तो वैराग्यपरमं गतः । तेन रोगाभिभूतेन देवदेवो दिवाकरः । प्रतिष्ठितो नदीतीरे स च रोगाद्विमोचितः
kuṣṭhena mahatā vyāpto vairāgyaparamaṃ gataḥ | tena rogābhibhūtena devadevo divākaraḥ | pratiṣṭhito nadītīre sa ca rogādvimocitaḥ
เมื่อถูกโรคเรื้อนร้ายแรงครอบงำ เขาบรรลุถึงยอดแห่งไวรัคยะ คือความคลายกำหนัดยึดติด ด้วยโรคนั้นกดทับ เขาได้อัญเชิญและสถาปนาเทวเทพผู้เป็นใหญ่ “ทิวากระ” (พระสุริยเทพ) ไว้ ณ ริมฝั่งแม่น้ำ แล้วเขาก็พ้นจากโรคภัยนั้น
Īśvara (Śiva) (continuing narration)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (riverbank Sūrya-pratiṣṭhā spot; specific sub-tīrtha not named in this verse)
Type: kshetra
Listener: Devī (Pārvatī)
Scene: A leprosy-afflicted king, austere and detached, installs a radiant Sūrya image on a riverbank; the river glitters, and the king’s skin regains luster as sunlight breaks through clouds.
FAQs
Suffering can mature into vairāgya, and sincere स्थापना (installation/worship) of the deity is portrayed as a means of purification and healing.
The riverbank installation of Divākara connected to Nandāditya within Prabhāsakṣetra Māhātmya.
Pratiṣṭhā (establishing/installing) Divākara (Sūrya) at a sacred riverbank shrine is indicated as the key devotional act.