Adhyaya 218
บทนี้เป็นคำสอนทางเทววิทยาโดยย่อที่ยกนามว่าเป็นพระดำรัสของอีศวร กล่าวถึงลิงคะศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่งในประภาสกษेत्र ซึ่งมนูได้สถาปนาไว้ และเป็นที่รู้จักว่า “มานวลิงคะ” มนูผู้แบกรับบาปโทษจากการประหารบุตรของตน ตระหนักว่าสถานที่นี้เป็น “ปาปหระ” คือที่ขจัดบาป จึงประกอบพิธีอภิเษกและการประดิษฐานตามครรลอง แล้วสถาปนาอีศวรไว้ ณ ที่นั้น ผลคือเขาถูกกล่าวว่าได้พ้นจากภาระทางศีลธรรมดังกล่าว ต่อจากนั้นคัมภีร์ขยายผลบุญว่า มนุษย์ผู้เป็นภักตะใดก็ตามที่บูชามานวลิงคะด้วยศรัทธา ย่อมหลุดพ้นจากบาปทั้งปวง ท้ายบทมีโคโลฟอนระบุว่าเป็นสกันทมหาปุราณะ ภาคประภาสขันฑะ ในประภาสกษेत्रมหาตมยะ ตอน “มานเวศวรมหาตมยะ” อธยายที่ 218
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव मानवं लिंगं मनुना संप्रतिष्ठितम् । पूर्वं हत्वा सुतं देवि मनुः पापसमन्वितः
อีศวรตรัสว่า: “ณ ที่นั้นเอง ลึงคะนาม ‘มาณวะ’ ได้ถูกมนูสถาปนาโดยถูกต้องตามพิธีกรรม แต่ก่อนนั้น โอ้เทวี มนูได้ฆ่าบุตรของตน จึงแบกภาระแห่งบาปไว้”
Verse 2
क्षेत्रं पापहरं ज्ञात्वा तत्र प्रातिष्ठदीश्वरम् । मुक्तश्चैवाभवत्पापात्तस्मात्पुत्रवधोद्भवात्
ครั้นรู้ว่าเขตศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นผู้ขจัดบาป เขาจึงสถาปนาอีศวรไว้ ณ ที่นั้น; แล้วเขาก็พ้นจากบาปซึ่งเกิดจากการฆ่าบุตรของตนโดยแท้
Verse 3
पूजयेन्मानवो यस्तु स मुक्तः पातकैर्भवेत्
ผู้ใดเป็นมนุษย์มาบูชาที่นี่ ผู้นั้นย่อมหลุดพ้นจากบาปกรรมทั้งปวง
Verse 218
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एका शीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मानवेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ดังนี้ ในศรีสกันทมหาปุราณะ—คัมภีร์รวมแปดหมื่นหนึ่งพันโศลก—ในประภาสขันฑะที่เจ็ด ภาคแรกชื่อ ‘ประภาสกษेत्रมหาตมยะ’ บทชื่อ ‘พรรณนามหิมาแห่งมานวีศวร’ คือบทที่ 218 ก็สิ้นสุดลง