अजरश्चामरश्चैव प्रसादात्पद्मयोनिनः । स गत्वा तत्र विप्रेन्द्रो देवदेवस्य शूलिनः । लिंगं तु स्थापयामास ज्ञात्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम्
ajaraścāmaraścaiva prasādātpadmayoninaḥ | sa gatvā tatra viprendro devadevasya śūlinaḥ | liṃgaṃ tu sthāpayāmāsa jñātvā tatkṣetramuttamam
ด้วยพระกรุณาแห่งผู้บังเกิดจากดอกบัว (พรหม) เขาจึงเป็นผู้ไม่ชราและไม่ตาย ครั้นแล้วพราหมณ์ผู้ประเสริฐนั้นไปยังที่นั้น และเมื่อรู้ว่าเป็นเกษตรอันยอดเยี่ยม จึงสถาปนาศิวลึงค์ของพระศิวะผู้ทรงตรีศูล เทพเหนือเทพทั้งปวง
Śiva (Īśvara)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī (Pārvatī)
Scene: A venerable brāhmaṇa-sage, radiant with Brahmā’s boon of agelessness, arrives at Prabhāsa and consecrates a Śiva-liṅga; the sea-breeze and coastal sands frame the newly founded shrine.
A kṣetra becomes supremely holy through ṛṣi-realization and the consecration of Śiva’s liṅga.
Mārkaṇḍeyeśvara in Prabhāsakṣetra, founded through Mārkaṇḍeya’s installation of a Śiva-liṅga.
The archetypal act of pratiṣṭhā: establishing a Śiva-liṅga upon recognizing the excellence of the kṣetra.