Adhyaya 190
อีศวรทรงสั่งสอนพระเทวีถึงพระหริผู้ประทานโมกษะนามว่า “โมกษสวามิน” ซึ่งประดิษฐานอยู่ในเขตปรภาสะ ณ ทิศไนฤต (ตะวันตกเฉียงใต้) ไม่ไกลจากบริเวณศักดิ์สิทธิ์หลัก บทนี้กล่าวถึงการปฏิบัติอย่างมีวินัยว่า ในวันเอกาทศี ผู้ศรัทธาควรรักษา “ชิตาหาร” (สำรวมอาหาร) แล้วบูชาตามพิธี โดยเฉพาะในเดือนมาฆะยิ่งเป็นกาลอันประเสริฐ ผลแห่งการบูชานี้ตรัสว่าเสมอด้วยผลของยัญ “อัคนิษโฏมะ” ต่อจากนั้นยังกล่าวถึงการบำเพ็ญตบะ ณ สถานที่เดียวกัน เช่น อนศนะ (อดอาหาร) และการถือพรตจันทรายนะ เป็นต้น ว่าให้ผลยิ่งกว่าตีรถะอื่นเป็น “โกฏิ-คุณ” และยังประทานความสำเร็จตามปรารถนา ตอนท้ายมีคำลงท้ายระบุว่าเป็นบทหนึ่งในสกันทปุราณะ ภาคปรภาสขันฑะ ในหมวดปรภาสกษेत्रมหาตมยะ
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्र मुक्तिप्रदं हरिम् । प्रभासान्नैरृते भागे नातिदूरे व्यवस्थितम्
อีศวรตรัสว่า “แล้วแต่จากนั้น โอ้มหาเทวี พึงไปยังที่นั้นเพื่อเฝ้าพระหริ ผู้ประทานโมกษะ ซึ่งประดิษฐานอยู่ไม่ไกล ในทิศตะวันตกเฉียงใต้แห่งปรภาส”
Verse 2
एकादश्यां जिताहारो यस्तं देवि प्रपूजयेत् । माघेमासे विशेषेण सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्
ในวันเอกาทศี โอ้เทวี ผู้ใดสำรวมอาหารแล้วบูชาพระองค์ด้วยความเคารพยิ่ง โดยเฉพาะในเดือนมาฆะ ผู้นั้นย่อมได้ผลบุญแห่งพิธีอัคนิษโฏมยัญญะ
Verse 3
यस्तत्रानशनं कुर्याद्व्रतं चान्द्रायणादिकम् । सोऽन्य तीर्थात्कोटिगुणं प्राप्नुयात्फलमीप्सितम्
ผู้ใด ณ ที่นั้นบำเพ็ญอนาศนะ (อดอาหาร) และถือวรตเช่น จันทรายณะ เป็นต้น ผู้นั้นย่อมได้ผลตามปรารถนา มากกว่าสถานที่แสวงบุญอื่น ๆ ถึงโกฏิเท่า
Verse 190
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये मोक्षस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम नवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
ดังนี้ ในศรีสกันทมหาปุราณะ—ในสังหิตาที่มีแปดหมื่นหนึ่งพันโศลก—ในปรภาสขันฑะที่เจ็ด และในส่วนแรกแห่งปรภาสเกษตรมหาตมยะ บทชื่อว่า “พรรณนามหิมาแห่งโมกษสวามี” อันเป็นอัธยายที่หนึ่งร้อยเก้าสิบ ก็สิ้นสุดลงเท่านี้