Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 72
संजातो रोहिणीनाथो योऽधुना वर्त्तते प्रिये । तस्योत्पत्तिप्रसंगेन विष्णोर्मानुषसंभवान्
saṃjāto rohiṇīnātho yo'dhunā varttate priye | tasyotpattiprasaṃgena viṣṇormānuṣasaṃbhavān
โอ้ที่รัก จันทราผู้เป็นโรหิณีนาถซึ่งดำรงอยู่บัดนี้ได้บังเกิดแล้ว; และโดยอาศัยวาระเรื่องกำเนิดของท่านนั้น เราจักกล่าวถึงอวตารของพระวิษณุที่อุบัติเป็นมนุษย์
Unspecified (narrator addressing Devī/Varānanā)
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Listener: Pārvatī
Scene: The Moon (Candra), crowned and luminous, emerges in a birth-scene motif; Rohiṇī is symbolized by a star/consort figure. The narrator gestures from this lunar tableau toward a procession of Viṣṇu’s human avatāras appearing as faint vignettes.
FAQs
Divine compassion appears through human-form avatāras, connected to the unfolding of time and lineage.
Prabhāsa-kṣetra is the broader context; the verse transitions into avatāra narration rather than describing a ritual at a specific spot.
None; it is a narrative transition.