Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 29
अमृतादेव संभूतः सर्वाह्लादकरः शशी । प्रियश्च तव देवेश वल्लभश्चंद्रमास्तथा
amṛtādeva saṃbhūtaḥ sarvāhlādakaraḥ śaśī | priyaśca tava deveśa vallabhaścaṃdramāstathā
พระจันทร์กำเนิดแท้จากอมฤต เป็นผู้บันดาลความรื่นรมย์แก่สรรพชีวิต โอ้พระเป็นเจ้าแห่งเทพทั้งปวง จันทรมานั้นเป็นที่รักของพระองค์—เป็นที่โปรดปรานยิ่ง
Devī
Tirtha: Somnātha at Prabhāsa
Type: kshetra
Scene: A poetic praise of Soma: the Moon emerging from amṛta, spreading cool delight, and being declared dear to Śiva—hinting at the crescent on Śiva’s matted locks.
FAQs
Celestial forces that nourish and gladden life are also bound to the divine—devotion links cosmic beneficence with the Lord’s grace.
Prabhāsakṣetra is the narrative locus; the verse focuses on Candra’s sanctified origin rather than a named tīrtha.
None explicitly; lunar sanctity often underlies vrata timing, but no observance is stated here.