Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 64
सतां सन्तो गतिर्नान्या स्त्रीणां भर्ता सदा गतिः । वेदो वर्णाश्रमाणां च शिष्याणां च गतिर्गुरुः
satāṃ santo gatirnānyā strīṇāṃ bhartā sadā gatiḥ | vedo varṇāśramāṇāṃ ca śiṣyāṇāṃ ca gatirguruḥ
“สำหรับผู้มีศีล ผู้ดีงามย่อมเป็นที่พึ่งอื่นไม่มี; สำหรับสตรี สามีย่อมเป็นที่พึ่งเสมอ. สำหรับผู้ดำรงอยู่ในวรรณะและอาศรม พระเวทเป็นที่พึ่ง; และสำหรับศิษย์ อาจารย์คือที่พึ่ง”
Sāvitrī (continuing her reply in the dialogue context)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis (frame assumed; not explicit in verse)
Scene: Sāvitrī delivers a compact dharma-sūtra-like teaching to Yama, enumerating refuges for different beings; the scene feels like a moral tableau rather than a struggle.
FAQs
Dharma is upheld through right dependence: saints for the virtuous, Veda for social-spiritual order, and guru for disciples.
The teaching occurs within Prabhāsakṣetra-māhātmya, part of the Prabhāsa Khaṇḍa’s sacred geography.
No specific ritual; it establishes dharmic authorities (Veda, guru) and relational duties.