एतन्माहात्म्यमतुलं विष्णुपादोद्भवं तथा । यः शृणोति हरौ भक्त्या सर्वपापैः स मुच्यते
etanmāhātmyamatulaṃ viṣṇupādodbhavaṃ tathā | yaḥ śṛṇoti harau bhaktyā sarvapāpaiḥ sa mucyate
มหิมาอันหาที่เปรียบมิได้นี้ อุบัติจากพระบาทของพระวิษณุ; ผู้ใดสดับด้วยภักติแด่พระหริ ผู้นั้นย่อมพ้นจากบาปทั้งปวง
Deductive (Dvārakā Māhātmya context within Prabhāsa Khaṇḍa): a Purāṇic narrator concluding with phalaśruti for hearing (śravaṇa)
Devotional listening to sacred glorifications (māhātmya-śravaṇa) is itself a purifying spiritual practice.
Dvārakā Māhātmya is being praised; the passage frames its sanctity as rooted in Viṣṇu’s supreme holiness.
Śravaṇa (listening) with bhakti to Hari is prescribed as a means for sarva-pāpa-kṣaya (release from sins).