Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 11
पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा महादेवस्ततश्चादर्शनं गतः । रामोऽप्यसूदयत्क्षत्रं पितृदुःखेन दुःखितः
pulastya uvāca | evamuktvā mahādevastataścādarśanaṃ gataḥ | rāmo'pyasūdayatkṣatraṃ pitṛduḥkhena duḥkhitaḥ
ปุลัสตยะกล่าวว่า: ครั้นตรัสดังนี้แล้ว มหาเทวะก็อันตรธานหายไปจากสายตา และพระราม (ปรศุราม) ผู้ทุกข์ระทมด้วยความโศกต่อบิดา ก็ออกทำลายอำนาจแห่งกษัตริย์นักรบ (กษัตริยะ)
Pulastya
Listener: King (implied)
Scene: Pulastya narrates: Mahādeva, after speaking, vanishes; Paraśurāma stands in grief and fury, axe in hand, resolving to annihilate kṣatriya might for his father’s sake.
FAQs
Even divinely empowered action is framed as arising from deep moral emotion—here, filial grief—within Purāṇic ethics.
The narrative context remains tied to Rāmatīrtha, though this verse focuses on the story’s transition.
None; it reports Śiva’s disappearance and Paraśurāma’s subsequent campaign.