Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 17
इन्दुमत्युवाच । सत्यमेतन्महाराज यदुक्तोऽसि पितामहैः । न त्वया सुकृतं कर्म संस्मरेऽहं कृतं पुरा
indumatyuvāca | satyametanmahārāja yadukto'si pitāmahaiḥ | na tvayā sukṛtaṃ karma saṃsmare'haṃ kṛtaṃ purā
อินทุมตีกล่าวว่า “ข้าแต่มหาราช เป็นความจริงแท้ที่บรรพชน (ปิตามหะ) ได้กล่าวแก่พระองค์เช่นนั้น แต่ข้าพเจ้าไม่ระลึกถึงกรรมบุญใดที่พระองค์เคยกระทำมาก่อนเลย”
Indumatī
Listener: the King (unnamed here)
Scene: A queen (Indumatī) speaks frankly to a troubled king in a palace interior; the atmosphere is grave, with implied unseen ancestors and the weight of unfulfilled duty.
FAQs
Dharma requires honest self-audit: recognizing the absence of sukṛta is the first step toward deliberate merit-making.
No tīrtha is specified in this verse; it remains within the ethical-dialogue portion of the Arbuda Khaṇḍa narrative.
No specific ritual is prescribed here; the verse motivates the undertaking of sukṛta (merit-generating acts) implied in the surrounding passage.