Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 32
नमस्ते विश्वरूपे च नमस्ते विश्वसंस्तुते । त्वं मतिस्त्वं धृतिः कांतिस्त्वं सुधा त्वं विभावरी
namaste viśvarūpe ca namaste viśvasaṃstute | tvaṃ matistvaṃ dhṛtiḥ kāṃtistvaṃ sudhā tvaṃ vibhāvarī
ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้มีรูปเป็นสากลจักรวาล; ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้เป็นที่สรรเสริญของโลกทั้งปวง พระองค์คือปัญญา พระองค์คือความมั่นคง พระองค์คือรัศมีงาม; พระองค์คืออมฤต พระองค์คือราตรีอันสงัด
Devāḥ (the Gods)
Tirtha: Arbuda-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Scene: A celestial assembly offers salutations to the Devī envisioned as the universe itself—stars, rivers, mountains, and beings forming her body; her face serene yet vast, night (vibhāvarī) as her veil.
FAQs
The Goddess is praised as both cosmic totality and the inner virtues sustaining dharma and life.
The verse belongs to the Arbuda-khaṇḍa sequence within Prabhāsa-khaṇḍa, linked to Arbuda’s sacred geography.
Devotional stuti (praise) using theological epithets that identify the Goddess with cosmic and ethical principles.