Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 4
न तं विसर्जयामास जरयापि परिप्लुतम् । उत्तंकोऽपि सुशिष्यत्वान्नो वेत्ति पलितं शिरः
na taṃ visarjayāmāsa jarayāpi pariplutam | uttaṃko'pi suśiṣyatvānno vetti palitaṃ śiraḥ
เขามิได้ปล่อยเขาไปเลย แม้ถูกชราครอบงำแล้วก็ตาม และอุตตังกะเอง ด้วยความเป็นศิษย์อันประเสริฐ ก็หาได้สังเกตเส้นผมขาวบนศีรษะของท่านไม่
Vasiṣṭha
Scene: Inside a forest hermitage: an aged guru with greying hair, serene and absorbed; Uttaṅka stands attentive, youthful, hands folded, unaware of the guru’s aging; quiet austerity of āśrama life.
FAQs
True service is steady and self-forgetful, not calculated by time, reward, or changing circumstances.
None directly; this verse is ethical narrative groundwork rather than explicit tīrtha praise.
None; the ‘practice’ implied is continuous guru-sevā.