Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 42
यज्वा दानपतिः शूरो वेदवेदांगपारगः । ब्राह्मणोक्ताः क्रियाः सर्वाः करिष्यति स कृत्स्नशः । अजेयः संगरे चैव कृत्स्नैरपि सुरासुरैः
yajvā dānapatiḥ śūro vedavedāṃgapāragaḥ | brāhmaṇoktāḥ kriyāḥ sarvāḥ kariṣyati sa kṛtsnaśaḥ | ajeyaḥ saṃgare caiva kṛtsnairapi surāsuraiḥ
เขาจักเป็นผู้ประกอบยัญญะ เป็นเจ้าแห่งทาน และเป็นวีรบุรุษ ผู้ชำนาญในพระเวทและเวทางคะทั้งปวง เขาจักกระทำพิธีกรรมทั้งหลายตามที่พราหมณ์บัญญัติไว้อย่างครบถ้วน และในสนามรบจักไม่อาจพ่ายแพ้ แม้ต่อหมู่ทัพเทวะและอสูรทั้งสิ้น
Bhagavān (Deveśa; continuing the boon statement)
Scene: Prophecy of a dharmic champion: a generous yajamāna-hero, master of Veda and Vedāṅgas, performing all prescribed rites, unconquerable even against gods and demons.
FAQs
True greatness is framed as dharmic excellence: sacrifice, charity, Vedic study, and obedience to righteous ritual instruction.
The verse itself does not name a tīrtha; it supports the surrounding māhātmya narrative by describing the dharmic stature produced within that sacred context.
Performance of yajñas and “all rites prescribed by brāhmaṇas” is affirmed as the ideal religious conduct.