Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 27
सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षः कोपसमन्वितः । शशाप शर्वरीनाथं गत्वा तत्संनिधौ ततः
sūta uvāca | tāsāṃ tadvacanaṃ śrutvā dakṣaḥ kopasamanvitaḥ | śaśāpa śarvarīnāthaṃ gatvā tatsaṃnidhau tataḥ
สูตกล่าวว่า: ครั้นได้ฟังถ้อยคำของนางทั้งหลาย ทักษะก็เต็มไปด้วยโทสะ แล้วจึงไปยังสำนักของเขา และ ณ ที่นั้นได้สาปแช่งจอมแห่งราตรี
Sūta
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and the Naimiṣāraṇya sages (implied purāṇic frame)
Scene: Dakṣa, blazing with anger, strides into the Moon’s presence; the Moon stands radiant yet apprehensive; onlookers (sages/attendants) sense impending doom as the curse is about to be uttered.
FAQs
In Purāṇic dharma, grave disregard of injunctions can invoke powerful consequences, depicted through the mechanism of a sage’s curse.
No specific tīrtha is named in this verse; it advances the māhātmya’s narrative.
None; it is a narrative statement introducing the curse.