Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 22
स्वकृतान्युपतिष्ठंति सुखदुःखानि देहिनाम् । हेतुभूतो हि यस्तेषां सोऽहंकारेण बध्यते
svakṛtānyupatiṣṭhaṃti sukhaduḥkhāni dehinām | hetubhūto hi yasteṣāṃ so'haṃkāreṇa badhyate
สุขและทุกข์ของผู้มีร่างกายย่อมเกิดจากกรรมที่ตนกระทำเอง และผู้ใดถือว่าตนเป็น ‘เหตุ’ ของสิ่งนั้น ผู้นั้นย่อมถูกผูกมัดด้วยอหังการ (ความสำคัญตนว่า ‘เราทำ’).
Skanda (deduced: Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya narration style)
Scene: A contemplative pilgrim stands at a sacred ford, watching reflections in water; behind him a subtle shadow-form labeled ‘ahaṅkāra’ clings, while deeds appear as seeds sprouting into fruits of joy and sorrow.
FAQs
Suffering and happiness follow one’s own actions, and the bondage lies in egoistic doership; humility loosens that bond.
No specific tīrtha is named in this verse; it provides an inner-spiritual teaching that complements outward pilgrimage.
None explicitly; the implied practice is reducing ahaṃkāra through dharma, devotion, and right understanding.