ततः शांत्युदकं तस्मिन्प्राक्षिपच्चैव दारुणि । मंत्रवच्च तथाप्येव तद्रूपं च व्यवस्थितम्
tataḥ śāṃtyudakaṃ tasminprākṣipaccaiva dāruṇi | maṃtravacca tathāpyeva tadrūpaṃ ca vyavasthitam
แล้วเขาได้พรมศานติอุทกะ (śānty-udaka) อันเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งความสงบลงบนสิ่งอันน่าสะพรึงนั้น แต่ถึงกระทำพร้อมมนตร์ รูปนั้นก็ยังคงตั้งอยู่ดังเดิม
Narrator (Purāṇic narrator; within Tīrthamāhātmāya context)
Scene: A brāhmaṇa sprinkles consecrated peace-water onto a frightening object/entity; despite mantra, the ominous form remains unchanged, heightening suspense.
Ritual action must be paired with right authority and correct conditions; mantra alone does not automatically dissolve every karmic or destined manifestation.
The verse continues a tīrtha-centered narrative of śānti practice, implying that sacred settings and proper officiants are crucial to the rite’s success.
Sprinkling śāntyudaka (consecrated water) with mantra as part of a śānti-karman.