भर्तृयज्ञ उवाच । दुर्लभं भूमिपालत्वं सर्वपापैर्नराधिप । तपोभिर्नियमैर्दानैस्तथान्यैश्च शुभैर्व्रतैः
bhartṛyajña uvāca | durlabhaṃ bhūmipālatvaṃ sarvapāpairnarādhipa | tapobhirniyamairdānaistathānyaiśca śubhairvrataiḥ
ภรรตฤยัชญะกล่าวว่า: ข้าแต่นราธิป ผู้มีบาปครอบงำย่อมได้ราชสมบัติยากนัก; ราชาภิเษกนั้นบรรลุได้ด้วยตบะ วินัย (นิยามะ) ทาน และวรตอันเป็นมงคลอื่น ๆ
Bhartṛyajña
Scene: Sage Bhartṛyajña instructs the king: a visual sequence of tapas (fire-austerity), niyama (disciplined conduct), dāna (gifting), and vrata (fasting/ritual observance) surrounding the central teaching figure.
Legitimate authority is rooted in inner discipline and generosity; dharma precedes dominion.
No single site is named in this verse; it functions as general dharma-teaching within the ongoing tīrtha-māhātmya narrative.
Practice tapas (austerity), niyama (restraints), dāna (charity), and śubha-vratas (holy vows).