Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 2
तथापि मम भाग्येन मत्पुण्यैर्मद्गृहं गतः । न तृप्ये त्वन्मुखांभोजाच्च्युतं वाक्यामृतं पुनः
tathāpi mama bhāgyena matpuṇyairmadgṛhaṃ gataḥ | na tṛpye tvanmukhāṃbhojāccyutaṃ vākyāmṛtaṃ punaḥ
ถึงกระนั้น ด้วยบุญวาสนาและกุศลของข้าพเจ้า ท่านจึงมาเยือนเรือนของข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้ายังไม่อิ่มเอมเลย แม้จะดื่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า “อมฤตแห่งวาจา” ที่หลั่งจากโอษฐ์ดุจดอกบัวของท่าน
Unspecified in snippet (a host/devotee addressing a revered brāhmaṇa/sage)
Listener: Śūdra (host)
Scene: The host offers water and a seat to the visiting brāhmaṇa; the host’s face shows grateful wonder, as if drinking the nectar of speech; lotus imagery subtly frames the narrator’s mouth/words.
FAQs
Puṇya ripens into satsaṅga: hosting and hearing a saint is itself a devotional blessing that never feels ‘enough’ to the sincere seeker.
This verse itself praises satsaṅga rather than naming a particular tīrtha; it sits within the Tīrthamāhātmya flow of Nāgarakhaṇḍa.
No explicit rite is prescribed here; the implied dharma is honoring holy guests and listening to dhārmic discourse.