Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 44
स एव विष्णुर्द्रुम एव मूर्तो महात्मभिः सेवितपुण्यमूलः । यस्याश्रयः पापसहस्रहंता भवेन्नृणां कामदुघो गुणाढ्यः
sa eva viṣṇurdruma eva mūrto mahātmabhiḥ sevitapuṇyamūlaḥ | yasyāśrayaḥ pāpasahasrahaṃtā bhavennṛṇāṃ kāmadugho guṇāḍhyaḥ
ต้นไม้นั้นเองคือพระวิษณุผู้ทรงอวตารเป็นรูป; รากอันเป็นบุญกุศลได้รับการปรนนิบัติจากมหาตมะ. ผู้ใดอาศัยเป็นที่พึ่ง ย่อมทำลายบาปนับพันของมนุษย์; มันเป็นดั่งผู้ประทานสมปรารถนา เปี่ยมด้วยคุณธรรม.
Brahmā (deduced from 'Brahma–Nārada saṃvāda' colophon context)
Tirtha: Aśvattha as Viṣṇu-mūrti
Type: kshetra
Scene: The Aśvattha appears as Viṣṇu incarnate: bark subtly forms a four-armed silhouette; roots glow with puṇya; great sages worship; a stream of dark ‘sins’ shatters upon touching the tree’s aura; devotees receive blessings like a kāmadhenū of boons.
FAQs
When a devotee recognizes the sacred as Viṣṇu’s manifestation and takes refuge, purification and auspicious fulfillment follow.
The Aśvattha is glorified as a living shrine—an accessible ‘tīrtha’ for refuge and merit.
Āśraya and sevā—taking shelter in and worshipping/serving the sacred tree as Viṣṇu’s mūrti.