Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 52
तेषां सौरपुरे वासः कदाचिन्नैव हीयते । शालिग्रामगतं विष्णुं सुमनोभिर्मनोहरैः । येऽर्चयंति महाशूद्र सुप्ते देवे हरौ तथा
teṣāṃ saurapure vāsaḥ kadācinnaiva hīyate | śāligrāmagataṃ viṣṇuṃ sumanobhirmanoharaiḥ | ye'rcayaṃti mahāśūdra supte deve harau tathā
สำหรับเขาทั้งหลาย การพำนักในเมืองเสารปุระย่อมไม่เสื่อมคลายเลยแม้กาลใด ๆ โอ มหาศูทร ผู้ใดบูชาพระวิษณุผู้สถิตในศาลิครามด้วยดอกไม้หอมงามชวนใจ—แม้เมื่อพระหริอยู่ในโยคนิทราอันศักดิ์สิทธิ์—ย่อมได้ถึงภาวะอันไม่เสื่อมนั้น
Gālava
Tirtha: Saurapura
Type: kshetra
Listener: mahāśūdra (addressed devotee/listener)
Scene: A devotee in Saurapura offers fresh, fragrant blossoms to a black Śāligrāma on a small altar; the atmosphere suggests Viṣṇu’s yoga-nidrā (śayana) yet the worship continues with unwavering devotion.
FAQs
Steady devotion to Viṣṇu in Śāligrāma—through simple flower worship—is praised as granting enduring divine attainment.
The verse references Saurapura as a promised divine abode; the practice centers on Śāligrāma worship rather than a terrestrial tīrtha name.
Worship Viṣṇu in Śāligrāma with pleasing flowers, even during the period described as the Lord’s sacred sleep.