Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 22
तेषां भ्रांत्या दिने तत्र श्राद्धं देयं निजैः सुतैः । अपमृत्युमृतानां च सर्वेषामपि देहिनाम्
teṣāṃ bhrāṃtyā dine tatra śrāddhaṃ deyaṃ nijaiḥ sutaiḥ | apamṛtyumṛtānāṃ ca sarveṣāmapi dehinām
เพราะความหลงผิดแห่งจิตนั้น ในวันนั้นและในพิธีนั้น บุตรของตนพึงถวายศราทธะ—ทั้งเพื่อผู้ตายด้วยมรณกรรมอันผิดธรรมดา และเพื่อสรรพสัตว์ผู้มีร่างกายทั้งปวงที่ล่วงลับไปแล้ว
Narrator/Teacher (contextual; not explicit in snippet)
Scene: A son at a riverbank tīrtha prepares śrāddha: darbha spread, piṇḍa and tilodaka offered, with a subtle presence of unseen pretas awaiting satisfaction; the atmosphere is solemn and duty-bound.
FAQs
The living have a dharmic responsibility to aid the departed; rites performed by descendants restore order, peace, and continuity.
This verse emphasizes ritual duty and timing; no named tīrtha appears in this line alone.
On the specified day/occasion, sons should offer Śrāddha—especially for those who died by apamṛtyu (unnatural death), extending in principle to all departed beings.