Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 11
यः सप्तम्यां सूर्यवारे स्नात्वा तस्य हृदे शुभे । माघमासे सिते पक्षे नमस्यति दिवाकरम् । स कुष्ठैर्मुच्यते सर्वैस्तथा पापैर्द्विजो त्तमाः
yaḥ saptamyāṃ sūryavāre snātvā tasya hṛde śubhe | māghamāse site pakṣe namasyati divākaram | sa kuṣṭhairmucyate sarvaistathā pāpairdvijo ttamāḥ
ผู้ใดในวันสัปตมีซึ่งตรงกับวันอาทิตย์ ได้อาบสนาน ณ ‘หฤทัย’ อันเป็นมงคล (จุดกลาง) ของทีรถะนั้น และในเดือนมาฆะ ข้างขึ้น ได้กราบนมัสการพระทิวากร (พระอาทิตย์) —ผู้นั้นย่อมพ้นจากโรคเรื้อนทั้งปวง และพ้นจากบาปด้วย โอทวิชผู้ประเสริฐทั้งหลาย
Sūta
Type: kund
Listener: dvijottamāḥ (best of the twice-born)
Scene: At dawn in Māgha’s bright fortnight, devotees bathe at the pond’s central ‘heart’ spot; then, facing east, they bow to the radiant Sun at the Vāritaskara shrine, seeking release from leprosy and sins.
FAQs
Time (tithi-vāra-māsa) aligned with devotion intensifies purification; Sūrya-vandana joined with tīrtha-snān purges disease and sin.
The same kuṇḍa/tīrtha described in Adhyāya 212, especially its ‘hṛd’—the most sanctified central bathing spot.
Bathing on Saptamī that coincides with Sunday, and bowing to the Sun in Māgha month’s bright fortnight.