Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 132
सोऽब्रवीद्गौडदेशीयं स्थानं मे सुमहत्तरम् । नाम्ना भोजकटं ख्यातं नानाद्विजसमाश्रितम्
so'bravīdgauḍadeśīyaṃ sthānaṃ me sumahattaram | nāmnā bhojakaṭaṃ khyātaṃ nānādvijasamāśritam
เขาตอบว่า “ถิ่นพำนักของข้าอยู่ในแคว้นเกาฑะ ณ สถานที่ยิ่งใหญ่ยิ่งนัก มีนามเลื่องลือว่า โภชกฏะ เป็นที่อาศัยของทวิชะ (พราหมณ์) มากมาย”
The disguised mendicant/outcaste (antyaja) speaking (contextual)
Listener: Unnamed questioner (pilgrim/householder)
Scene: Narrative shift to a remembered homeland: a bustling brāhmaṇa town with tiled roofs, small shrines, and scholars; the mendicant speaks calmly, gesturing as if pointing north-east toward Gauḍa.
FAQs
Puranic storytelling often anchors moral events in identifiable geographies, linking dharma narratives to remembered places and communities.
The verse references Gauḍa-deśa and a place called Bhojakaṭa; it does not explicitly call it a tīrtha in this line.
None.