Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 32
ऋषय ऊचुः । यद्येवं सूतपुत्रात्र ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । आत्मवर्षशते पूर्णे यांति नाशमसंशयम्
ṛṣaya ūcuḥ | yadyevaṃ sūtaputrātra brahmaviṣṇumaheśvarāḥ | ātmavarṣaśate pūrṇe yāṃti nāśamasaṃśayam
เหล่าฤๅษีกล่าวว่า: หากเป็นเช่นนั้น โอ้บุตรแห่งสูตะ แล้วพระพรหม พระวิษณุ และพระมหेशวร—เมื่อครบหนึ่งร้อยปีของตน—ย่อมถึงความสลาย (ลยะ) อย่างแน่นอน ปราศจากข้อกังขา
Ṛṣis (Sages)
Listener: Sūta (Sūtaputra)
Scene: A circle of sages raises a respectful doubt to Sūta: behind them, a symbolic hourglass/time-wheel; above, faint images of Brahmā, Viṣṇu, Maheśvara fading at the edge of a cosmic night, emphasizing pralaya.
FAQs
Even exalted cosmic offices are questioned under the law of time; the inquiry pushes the listener toward the timeless goal beyond dissolution.
Not specified in this verse; it is part of a broader Tīrthamāhātmya discourse.
None; it is a philosophical question within the narrative dialogue.