Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 6
ज्ञातमद्य चला लक्ष्मीस्तेन त्यक्तं सुदूरतः । तस्माद्बंधुजनैः सार्धं देवैर्विप्रैश्च कृत्स्नशः । संविभक्तां करिष्यामि सत्येनात्मानमालभे
jñātamadya calā lakṣmīstena tyaktaṃ sudūrataḥ | tasmādbaṃdhujanaiḥ sārdhaṃ devairvipraiśca kṛtsnaśaḥ | saṃvibhaktāṃ kariṣyāmi satyenātmānamālabhe
“วันนี้เรารู้แล้วว่า พระลักษมีนั้นแปรปรวนไม่เที่ยง ฉะนั้นเราจึงสลัดทิ้งไปไกล ครั้นแล้วเราจะจัดแบ่งเป็นส่วน ๆ ร่วมกับญาติทั้งหลาย และถวายแก่เหล่าเทวะกับพราหมณ์โดยทั่วกัน ด้วยสัจจะ เราผูกตนไว้กับปณิธานนี้”
Narrator (contextual, within Sūta’s narration)
Type: kshetra
Scene: The donor speaks with composed firmness, gesturing outward as if casting away attachment; kinsmen stand nearby; devas and Brahmins are envisioned as recipients; the vow is sealed by ‘satya’.
FAQs
Recognizing wealth’s impermanence, one should convert prosperity into merit through truthful resolve and charitable distribution.
The episode is framed within the Hāṭakeśvara-kṣetra-māhātmya of the Nāgarakhaṇḍa.
Dāna is prescribed: distributing wealth among kin, Brahmins, and for divine purposes, grounded in satya (truthful vow).