Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 24
चक्रवाकी विमुक्तेव संप्राप्ते दिवसक्षये । हंसी हंसवियुक्तेव मृगीव मृगवर्जिता
cakravākī vimukteva saṃprāpte divasakṣaye | haṃsī haṃsaviyukteva mṛgīva mṛgavarjitā
เมื่อสิ้นสุดวัน นางเปรียบเสมือนนกจักรวากที่พลัดพรากจากคู่ เหมือนนางหงส์ที่แยกจากพญาหงส์ และเหมือนนางกวางที่ไร้กวางตัวผู้
Unknown (narrative voice within Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya; traditionally Sūta narrating to sages)
Scene: At day’s end, a sorrowful woman stands in twilight, framed by paired birds and deer in the distance—cakravāka calling across water, swans separated on a lotus lake, a lone doe searching the forest edge.
FAQs
The Purāṇic narrative uses poignant similes to show the pain caused by adharma, urging compassion, fidelity, and protection of the vulnerable.
Not specified in this verse; it is part of the narrative texture within the Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya.
None.