Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 72
देव्योऽथ स्वर्गमेत्य त्रिदशपतिवधूसत्त्वसंपत्तिमाहुर्देवीभ्यस्तन्निशम्य प्रमुदितमनसो निर्जराद्याश्च सर्वे । शत्रोर्दैत्यस्य हित्वा प्रबलतरभयं भीमभेर्यो निजघ्नुः श्रुत्वा तत्रासनस्थः । परिजननिवहोवापशोभां शुभस्य
devyo'tha svargametya tridaśapativadhūsattvasaṃpattimāhurdevībhyastanniśamya pramuditamanaso nirjarādyāśca sarve | śatrordaityasya hitvā prabalatarabhayaṃ bhīmabheryo nijaghnuḥ śrutvā tatrāsanasthaḥ | parijananivahovāpaśobhāṃ śubhasya
แล้วเหล่าเทวีเสด็จสู่สวรรค์ และกราบทูลแก่พระชายาอันเป็นทิพย์ของพระอินทร์ถึงเรื่องราวแห่งความกล้าหาญและความสำเร็จโดยครบถ้วน ครั้นได้สดับแล้ว เหล่าอมตะและหมู่นิรชระทั้งปวงก็ยินดีในดวงใจ ครั้นละทิ้งความหวาดกลัวอันแรงกล้าต่ออสูรศัตรูแล้ว จึงประโคมกลองศึกอันน่าสะพรึงกลัว เมื่อได้ยินเสียงอึกทึกนั้น เขาผู้นั่งอยู่ ณ ที่นั้น ได้เห็นความรุ่งเรืองอันเป็นมงคลของหมู่บริวาร และสระน้ำที่ส่องประกายงามสง่า
Narrative voice (contextual Purāṇic narration; specific speaker not explicit in this verse)
Type: kund
Scene: A celestial scene: goddesses arriving in Svarga, reporting to Indra’s queens; devas rejoicing; fear cast off; massive war-drums (bheṛīs) being struck. In the foreground or side, a shining sacred pond (vāpi/kuṇḍa) reflecting the assembly’s splendor; a seated figure observes the uproar and the auspicious scene.
FAQs
Fear is dispelled when divine protection and righteous victory are remembered; joy and auspiciousness arise in the wake of dharma’s triumph.
The verse hints at a sacred locale through the mention of an auspicious pond (vāpa), but the exact tīrtha name is not stated in this single shloka and must be inferred from surrounding verses in Adhyāya 15.
No direct ritual is prescribed here; it is primarily a narrative transition emphasizing divine celebration and auspicious sacred setting.