Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 37
सूत उवाच । एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रस्ततश्चादर्शनं गतः । कस्यचित्त्वथ कालस्य प्रेरितः कालधर्मणा । प्रोवाच सचिवान्सोऽथ पितुर्वैरमनुस्मरन्
sūta uvāca | evamuktvā caturvaktrastataścādarśanaṃ gataḥ | kasyacittvatha kālasya preritaḥ kāladharmaṇā | provāca sacivānso'tha piturvairamanusmaran
สูตะกล่าวว่า: ครั้นตรัสดังนี้แล้ว พระพรหมผู้มีสี่พักตร์ก็อันตรธานหายไปจากสายตา ต่อมาเมื่อกาลล่วงไป ด้วยธรรมแห่งกาลเป็นผู้ผลักดัน เขา (อันธกะ) ระลึกถึงความพยาบาทต่อบิดา แล้วกล่าวแก่เหล่าเสนาบดี
Sūta
Scene: Brahmā (four-faced) finishes speaking and dissolves into light; the scene shifts to Andhaka in a council hall, shadowed by the looming presence of Time—suggested by a dark wheel or hourglass motif—before he addresses ministers.
FAQs
Even mighty beings are moved by Kāla (Time); remembrance of enmity binds one to conflict, while dharma asks for mastery over such impulses.
This verse is transitional narrative within the Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya; the tīrtha praise is contextual to the chapter rather than named explicitly in this single line.
No direct ritual (snāna, dāna, japa, vrata) is prescribed in this verse.