Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 25
तस्माद्देहि महाभागे ममाद्य रतदक्षिणाम् । यावन्न यांति संत्यज्य मम प्राणाः कलेवरात्
tasmāddehi mahābhāge mamādya ratadakṣiṇām | yāvanna yāṃti saṃtyajya mama prāṇāḥ kalevarāt
ฉะนั้น โอ้สตรีผู้มีบุญวาสนายิ่ง โปรดประทานแก่เราวันนี้ซึ่ง “รติ-ทักษิณา” คือบรรณาการแห่งการร่วมรัก ก่อนที่ลมหายใจชีวิตของเราจะละทิ้งกายนี้ไป
Kāma (Puṣpaśara)
Scene: The speaker pleads for ‘rati-dakṣiṇā’ immediately, fearing imminent death; the woman is addressed as fortunate, creating a tense moral contrast between flattery and impropriety.
FAQs
The verse portrays desire’s urgency and persuasive speech, serving as a cautionary frame for dharmic discernment.
This line is narrative and does not name a tīrtha directly.
The term dakṣiṇā appears metaphorically (as a ‘fee’), not as a formal charitable prescription in this verse.