Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 52
तावत्पुत्रोद्भवं दुःखं तथा प्रियसमु द्भवम् । यावत्त्वं देव नायासि सन्तोषं देहिनामिह
tāvatputrodbhavaṃ duḥkhaṃ tathā priyasamu dbhavam | yāvattvaṃ deva nāyāsi santoṣaṃ dehināmiha
โอ้เทพเจ้า ตราบใดที่พระองค์ยังมิได้นำความสันโดษมาสู่ผู้มีร่างกายในโลกนี้ ตราบนั้นความทุกข์ที่เกิดจากบุตร และความทุกข์ที่เกิดจากสิ่งอันเป็นที่รักย่อมดำรงอยู่
A devotee (tīrtha-related narrator context; speaker not explicit in the snippet)
Type: kshetra
Scene: A householder devotee with family behind him—child and beloved—faces a liṅga; sorrowful expressions soften as a calm light of contentment spreads, symbolizing transformed attachment.
FAQs
Attachment generates grief; divine grace grants contentment that transforms worldly relationships into peace rather than suffering.
The verse serves the chapter’s general tīrtha teaching on devotion and inner transformation; it does not specify a named tīrtha here.
No explicit ritual is mentioned; it points to the devotional cause of santoṣa.