Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 90
ततो दयाभिभूतेन मया तस्य प्रतिग्रहः । निःस्पृहेणापि संचीर्णो मुनिना रण्यवासिना । ततः प्रक्षाल्य मे पादौ यावत्तेनान्ननिष्क्रये । विभूषणमिदं दत्तं सद्भक्त्या भावितात्मने । ततस्तस्य प्रणष्टा सा बुभुक्षा तत्क्षणान्नृप । संजाता परमा तृप्तिर्देवपीयूषसंभवा
tato dayābhibhūtena mayā tasya pratigrahaḥ | niḥspṛheṇāpi saṃcīrṇo muninā raṇyavāsinā | tataḥ prakṣālya me pādau yāvattenānnaniṣkraye | vibhūṣaṇamidaṃ dattaṃ sadbhaktyā bhāvitātmane | tatastasya praṇaṣṭā sā bubhukṣā tatkṣaṇānnṛpa | saṃjātā paramā tṛptirdevapīyūṣasaṃbhavā
แล้วด้วยความกรุณาอันท่วมท้น ข้าพเจ้าจึงรับทานของเขาไว้—แม้ข้าพเจ้าจะเป็นมุนีผู้ไร้ความใคร่ปรารถนา พำนักในพงไพร ครั้นเขาล้างพระบาทของข้าพเจ้าแล้ว ก็ถวายเครื่องประดับนี้เป็นค่าอาหาร ด้วยศรัทธาภักดีอันบริสุทธิ์และจิตที่ผ่องใส ในขณะนั้นเอง ข้าแต่พระราชา ความหิวของเขาก็ดับสิ้น และบังเกิดความอิ่มเอมสูงสุด ประหนึ่งเกิดจากอมฤตของเหล่าเทวะ
Narrator (likely the sage recounting events in first person; exact identity not stated here)
Type: kshetra
Listener: nṛpa (king)
Scene: A forest-dwelling sage, calm and austere, compassionately accepts a devotee’s ornament offered as the price of food; the devotee washes the sage’s feet; the devotee’s face shifts from hunger to radiant satisfaction, as if tasting divine nectar.
FAQs
Sincere devotion joined with righteous giving transforms suffering instantly; compassion and humility open the way for grace.
The excerpt continues the setting of offerings at a lake-shore (sarastīra), but does not supply the tīrtha’s proper name in this passage.
Hospitality and dāna: washing the sage’s feet, offering an ornament as annaniṣkraya (food-exchange), and acting with sat-bhakti (true devotion).