Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 2
सूत उवाच । आनर्त्ताधिपतिर्भूपश्चमत्कार इति स्मृतः । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तस्तत्र हंतुं वने मृगान् । स ददर्श मृगीं दूरान्निश्चलांगीं तरोरधः । स्तनं सुताय यच्छंतीं विश्वस्तामकुतोभयाम्
sūta uvāca | ānarttādhipatirbhūpaścamatkāra iti smṛtaḥ | etasminnaṃtare prāptastatra haṃtuṃ vane mṛgān | sa dadarśa mṛgīṃ dūrānniścalāṃgīṃ taroradhaḥ | stanaṃ sutāya yacchaṃtīṃ viśvastāmakutobhayām
สูตะกล่าวว่า: มีกษัตริย์ผู้ครองแคว้นอานรรตะ เป็นที่จดจำในนามว่า จมัตการ ครั้นกาลนั้นพระองค์เสด็จมาป่าเพื่อประพาสล่ากวาง จากที่ไกลทรงเห็นแม่กวางอยู่ใต้ต้นไม้ นิ่งสงบทั้งกาย ไร้ความหวาดหวั่น วางใจสนิท กำลังให้ลูกน้อยดูดนม
Sūta
Type: kshetra
Scene: King Camatkāra in hunting attire enters a quiet forest; under a tree a doe stands still, nursing her fawn without fear, bathed in dappled shade—an omen of sanctity.
FAQs
The narrative contrasts royal hunting impulse with the serene fearlessness found near sanctified landscapes, setting the stage for moral awakening.
The Nāgarakhaṇḍa forest-tīrtha region where extraordinary calm and auspiciousness are observed in nature.
None; the verse introduces a storyline (king’s arrival and the doe’s fearlessness) that typically precedes later tīrtha instructions.