Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 153
आत्मानमात्मात्मतया च संस्तुतो वेदांतवेद्यो न हि विश्वचेष्टितः । एको ह्यनेको हि दुरंतपारस्तथा ह्यर्क्यो निजबोधरूपः । स्थितस्तदानीं परमं पराणां निरीक्षमाणो भुवनैकभर्ता
ātmānamātmātmatayā ca saṃstuto vedāṃtavedyo na hi viśvaceṣṭitaḥ | eko hyaneko hi duraṃtapārastathā hyarkyo nijabodharūpaḥ | sthitastadānīṃ paramaṃ parāṇāṃ nirīkṣamāṇo bhuvanaikabhartā
พระองค์ผู้ได้รับสรรเสริญว่าเป็น “อาตมัน” ในภาวะแห่งอาตมัน รู้ได้ด้วยเวทานตะ และมิได้ถูกขับเคลื่อนด้วยกิจแห่งโลก—พระองค์ทรงเป็นหนึ่ง แต่ปรากฏดุจมีมาก; ล้ำลึกเกินหยั่งและเกินประมาณ สว่างดุจสุริยัน เป็นรูปแห่งญาณรู้โดยกำเนิด. ครั้นนั้น พระผู้เป็นเจ้าเอกแห่งสากลโลกทรงสถิต มองเห็นสภาวะสูงสุดเหนือสิ่งทั้งปวง.
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced)
Tirtha: Kedāra / Kedāranātha
Type: kshetra
Listener: Pilgrimage-inquirer audience (r̥ṣi/kingly frame typical of Skanda Purāṇa; specific interlocutor not provided in the excerpt)
Scene: A luminous, sun-like Śiva as pure awareness stands as the sole lord, gazing into the supreme state beyond all; the Himalayan Kedāra landscape is subdued, serving as a backdrop to metaphysical radiance.
FAQs
The Lord is the Self—beyond worldly compulsion—one in essence yet many in manifestation, realized through inner knowledge aligned with Vedānta.
Kedāra is the contextual sacred landscape; the verse frames the place as a theatre for realizing Śiva as supreme consciousness.
No explicit rite is stated; the emphasis is on jñāna (realization) and contemplative vision.
Read Skanda Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.