तस्मात्पूज्यतमोऽसि त्वं सर्वेषां च नियामकः । त्वद्भयात्कृतिनः सर्वे शरणं परमेश्वरम् । व्रजंति विविधैर्भार्वैरात्मलक्षणतत्पराः
tasmātpūjyatamo'si tvaṃ sarveṣāṃ ca niyāmakaḥ | tvadbhayātkṛtinaḥ sarve śaraṇaṃ parameśvaram | vrajaṃti vividhairbhārvairātmalakṣaṇatatparāḥ
ฉะนั้นท่านจึงเป็นผู้ควรบูชายิ่ง และเป็นผู้กำกับสรรพสิ่ง ด้วยความเกรงกลัวท่าน บัณฑิตทั้งปวงจึงเข้าถึงที่พึ่งในพระปรเมศวร เข้าเฝ้าด้วยอาการแห่งจิตหลากหลาย มุ่งมั่นต่อเครื่องหมายแท้แห่งอาตมัน
Śveta Rājā
Tirtha: Kedāra/Kedāranātha
Type: kshetra
Listener: Kāla (and by extension the audience of sages)
Scene: A didactic moment: the king acknowledges Kāla as the most worship-worthy regulator; sages/wise beings are shown turning toward Parameśvara in different devotional moods, all intent on the Self’s true mark.
Awareness of Kāla (mortality) awakens śaraṇāgati—taking refuge in Parameśvara through sincere inner transformation.
Kedārakhaṇḍa’s sacred milieu, where refuge in Śiva is presented as the heart of the Kedāra Mahātmya.
No explicit ritual; the verse highlights inner bhāva (devotional disposition) and refuge in Śiva.