Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 25
एको महाञ्ज्योतिरजः परेशः परापराणां परमो महात्मा । निरंतरो निर्विकारो निरीशो निराबाधो निर्विकल्पो निरीहः
eko mahāñjyotirajaḥ pareśaḥ parāparāṇāṃ paramo mahātmā | niraṃtaro nirvikāro nirīśo nirābādho nirvikalpo nirīhaḥ
พระองค์ทรงเป็นหนึ่งเดียว—เป็นแสงสว่างอันยิ่งใหญ่เรืองรอง เป็นพระผู้เป็นเจ้าสูงสุด เป็นอาตมันสูงสุดของสรรพสิ่งทั้งสูงและต่ำ ทรงสถิตเนืองนิตย์ ไม่แปรเปลี่ยน ไม่พึ่งพา ไม่ถูกรบกวน พ้นจากความแบ่งแยก และไร้ความปรารถนา—ดังนี้คือพระองค์
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced)
Tirtha: Kedāra / Kedāranātha
Type: kshetra
Scene: An abstract yet traditional depiction: a radiant column of light (jyoti-stambha) emerging from a Kedāra shrine, dissolving mountains into luminous stillness; Śiva not anthropomorphic but as boundless brilliance.
FAQs
The ultimate reality (Śiva) is one, unborn, and changeless—remembering this leads the mind toward liberation.
The verse is doctrinal within the Kedāra setting, grounding the tirtha’s greatness in the nature of Śiva Himself.
No explicit ritual is given; it is a contemplative teaching suited for dhyāna on Śiva’s supreme attributes.