Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 7
कथमुद्वहनार्थी च येनानंगः कृत स्मरः । अत्यासन्नेचातिदूरे आढ्ये धनविवर्जिते । वृत्तिहीने च मूर्खे च कन्यादानं न शस्यते
kathamudvahanārthī ca yenānaṃgaḥ kṛta smaraḥ | atyāsannecātidūre āḍhye dhanavivarjite | vṛttihīne ca mūrkhe ca kanyādānaṃ na śasyate
ผู้ที่ทำให้สมร (กามเทพผู้ไร้กาย) เป็นเช่นนั้น จะใฝ่หาการอภิเษกได้อย่างไร? อีกทั้งการถวายธิดาเป็นทานมิได้สรรเสริญ เมื่อคู่ครองใกล้เกินหรือไกลเกิน เมื่อมั่งมีหรือยากไร้ เมื่อไร้อาชีพ หรือเมื่อเขลา
Himavān (Himālaya)
Tirtha: Kedāra (contextual)
Type: kshetra
Listener: Audience/rishis in the narrative frame (contextual)
Scene: Himālaya reasons aloud: how can one seek a conventional marriage with the one who burned Kāma; he lists unsuitable matches (too near/far, rich/poor, livelihood-less, foolish).
FAQs
Marriage is a dharmic responsibility; suitability and stability are weighed carefully, not merely emotion or status.
No specific tirtha is praised in this verse; it occurs within the Himalayan Kedārakhaṇḍa narrative.
It gives a dharma-guideline: kanyā-dāna is not advised under certain unsuitable conditions (distance, extremes of wealth/poverty, lack of livelihood, folly).