Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 21
लावण्यामृतवापिकां सुवदनां गौरीं सुवासां शुभां दृष्ट्वा ते ह्यृषयोऽपि मोहमगन्भ्रांतास्तदा संभ्रमात् । नोचुः किंचना वाक्यमेव सुधियो ह्यासन्प्रमत्ता इव स्तब्धाः कान्तिमतीमतीव रुचिरां त्रैलोक्यनाथप्रियाम्
lāvaṇyāmṛtavāpikāṃ suvadanāṃ gaurīṃ suvāsāṃ śubhāṃ dṛṣṭvā te hyṛṣayo'pi mohamaganbhrāṃtāstadā saṃbhramāt | nocuḥ kiṃcanā vākyameva sudhiyo hyāsanpramattā iva stabdhāḥ kāntimatīmatīva rucirāṃ trailokyanāthapriyām
ครั้นได้เห็นพระคุรี—ดุจสระอมฤตแห่งความงาม งามพักตร์ นุ่งห่มงดงาม และเป็นมงคล—แม้เหล่าฤๅษีก็ยังต้องพิศวงจนหลงใหล ด้วยความตื่นตระหนกจึงราวกับงุนงงสับสน บัณฑิตเหล่านั้นมิได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดเลย ยืนตะลึงประหนึ่งผู้มึนเมา เพ่งดูพระนางผู้รุ่งเรืองยิ่ง งดงามยิ่ง ผู้เป็นที่รักของพระผู้เป็นเจ้าแห่งไตรโลก
Lomaharṣaṇa (Sūta) narrating
Tirtha: Kedāra (Kedāranātha kṣetra)
Type: kshetra
Scene: A luminous Gaurī appears like an ‘ambrosial pond of loveliness’; sages stand motionless, eyes fixed, mouths closed, stunned by her radiance; the Himalayan setting suggests cool light, snow peaks, and sacred stillness.
FAQs
True sanctity can overwhelm even the learned; reverent silence becomes a form of worship when faced with divine auspiciousness.
The setting is Kedārakhaṇḍa, tied to the Kedāra-Himalaya Śaiva pilgrimage sphere.
No ritual is prescribed; the verse is devotional praise (stuti) emphasizing darśana (sacred beholding).