Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 61
यज्ञो हि सत्यं लोके त्वं स त्वं देववरेश्वर । अनाहूतोऽसि तेनाद्य पित्रा मे दृष्टचारिणा । तत्सर्वं ज्ञातुमिच्छामि तस्य भावं दुरात्मनः
yajño hi satyaṃ loke tvaṃ sa tvaṃ devavareśvara | anāhūto'si tenādya pitrā me dṛṣṭacāriṇā | tatsarvaṃ jñātumicchāmi tasya bhāvaṃ durātmanaḥ
‘ในโลกนี้ ยัญถือเป็นกรรมศักดิ์สิทธิ์อันทรงสัจจะ และพระองค์เองคือสัจจะนั้น โอ้พระผู้เป็นใหญ่ผู้ประเสริฐเหนือเทพทั้งปวง แต่วันนี้บิดาของข้าผู้ประพฤติวิปลาสกลับมิได้เชิญพระองค์ ข้าปรารถนาจะรู้ให้สิ้น—เจตนาของผู้มีใจชั่วผู้นั้นคืออะไร?’
Satī
Scene: Satī proclaims: ‘Yajña is truth—and you are that Truth’; she points toward Śiva with reverence and indignation. A faint vision of Dakṣa’s yajña appears as a distant, prideful spectacle.
FAQs
Sacred rites become hollow when pride overrides reverence; dharma in yajña requires honoring the highest truth, not social ego.
The Kedārakhaṇḍa context frames the narrative, but the verse itself centers on the Dakṣa-yajña episode rather than a named tīrtha.
Implicitly, that yajña must be conducted with proper honor to divinity; no explicit vrata/dāna/snānā instruction appears.