Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 48
गणेश उवाच । नमामि देवं शक्त्यान्वितं ज्ञानरूपं प्रसन्नं ज्ञानात्परं परमंज्योतिरूपम् । रूपात्परं परमं तत्त्वरूपं तत्त्वात्परं परमं मंगलं च आनंदाख्यं निष्कलं निर्विषादम्
gaṇeśa uvāca | namāmi devaṃ śaktyānvitaṃ jñānarūpaṃ prasannaṃ jñānātparaṃ paramaṃjyotirūpam | rūpātparaṃ paramaṃ tattvarūpaṃ tattvātparaṃ paramaṃ maṃgalaṃ ca ānaṃdākhyaṃ niṣkalaṃ nirviṣādam
พระคเณศตรัสว่า: ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่พระผู้เป็นเจ้า ผู้ประกอบด้วยศักติ สงบผ่องใส มีญาณเป็นสภาวะ; ผู้เหนือญาณ เป็นแสงสว่างสูงสุด. ผู้เหนือรูป เป็นตัตตวะอันยิ่ง; และเหนือแม้ตัตตวะนั้น เป็นมงคลสูงสุด—นามว่าอานันทะ ไร้ส่วน ไร้ความโศก.
Gaṇeśa
Tirtha: Kedāra (Kedāranātha)
Type: kshetra
Listener: Maheśa (Śiva)
Scene: Gaṇeśa stands in reverent añjali before a serene, luminous Maheśa united with Śakti; the deity is suggested as a column of inner light (jyoti) emerging beyond form, while the Himalayan Kedāra landscape frames the hymn.
FAQs
The highest Divine is praised as Śiva inseparable from Śakti—transcending conceptual knowledge and form, realized as pure Light, Reality, and Bliss.
The hymn occurs within Kedārakhaṇḍa, aligning the Kedāra sacred region with contemplative Śaiva realization, though no single tirtha-name is stated in this verse.
Stuti (devotional praise) is the implied practice; no explicit ritual procedure is listed.