Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 90
तव शिष्यः पुरा भूत्वा कोप्वेषोद्य मलिम्लुचः । मां जिहीर्षति तद्रक्ष शरण्य शरणं भव
tava śiṣyaḥ purā bhūtvā kopveṣodya malimlucaḥ | māṃ jihīrṣati tadrakṣa śaraṇya śaraṇaṃ bhava
“เขาเคยเป็นศิษย์ของท่านมาก่อน แต่บัดนี้มลิมลุจผู้ต่ำช้านี้ถูกโทสะครอบงำและหมายจะฉุดข้าไป โปรดปกป้องข้าจากเขาเถิด โอ้ผู้เป็นที่พึ่งของผู้ไร้ที่พึ่ง จงเป็นที่พึ่งของข้า”
Unspecified (narrative voice within Māheśvarakhaṇḍa context; likely Sūta/Lomaharṣaṇa relating an episode)
Listener: Gālava
Scene: The maiden, still being seized, declares the abductor was once the sage’s disciple; she folds hands or reaches toward the sage, calling him ‘śaraṇya’; the abductor’s face shows anger.
FAQs
When danger arises, one should abandon pride and take sincere refuge (śaraṇāgati) in the true protector.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions within a moral-epic narrative in the Kaumārikākhaṇḍa.
None; the verse is a plea for protection rather than a rite or vrata instruction.