शरीरनाशं कृष्णात्त्वमवाप्स्यसि न संशयः । एवं शप्तो ब्रह्मणाऽसौ विष्णुमेतदयाचत
śarīranāśaṃ kṛṣṇāttvamavāpsyasi na saṃśayaḥ | evaṃ śapto brahmaṇā'sau viṣṇumetadayācata
“เจ้าจักถึงความพินาศแห่งกายด้วยพระหัตถ์ของพระกฤษณะ—หาได้มีข้อสงสัยไม่” ครั้นถูกพระพรหมสาปดังนี้ เขาจึงไปทูลขอพรข้อนี้จากพระวิษณุ
Narrator (reporting Brahmā’s curse and ensuing request)
Scene: Brahmā pronounces a definitive curse: death by Kṛṣṇa. The cursed figure, shaken, turns toward Viṣṇu in supplication, shifting from defiance to petition.
Actions and speech bring consequences; yet even under fate, one turns to the divine (Viṣṇu) seeking a higher, dharmic outcome.
None named.
None; it is narrative and theological.