ततो हिडंबातनयो महौजाः सूर्याक्षकालाक्षमहोदरानुगः । वियत्पथं प्राप्य जगाम तत्पुरं प्राग्ज्योतिषं नाम दिनव्यपाये
tato hiḍaṃbātanayo mahaujāḥ sūryākṣakālākṣamahodarānugaḥ | viyatpathaṃ prāpya jagāma tatpuraṃ prāgjyotiṣaṃ nāma dinavyapāye
แล้วบุตรผู้ทรงเดชแห่งหิฑิมพา—มีสุริยักษะ กาลักษะ และมหโอดระติดตาม—ขึ้นสู่หนทางแห่งเวหา และเมื่อยามอาทิตย์อัสดง ก็ไปถึงนครที่ชื่อปราคชโยติษะ
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa tradition in Māheśvarakhaṇḍa)
Tirtha: Prāgjyotiṣa (Prāgjyotiṣapura)
Type: kshetra
Scene: Ghaṭotkaca (son of Hiḍimbā), mighty and formidable, flies through the sky with companions Sūryākṣa, Kālākṣa, Mahodara; below, forests and rivers fade as dusk approaches; ahead rises the city of Prāgjyotiṣa with ramparts and glowing lamps.
Purāṇic journeys often signal a shift into a new sacred setting where karmic consequences and dharmic encounters unfold.
The verse names the city Prāgjyotiṣa; it is a geographic marker rather than an explicit tīrtha-praise passage here.
None—this is a travel/narrative transition verse.